تو يه سايه بودی هم قد خواب نيمروز من
تو يه سايه بودی تو ظهر داغ تن سوز من
تو هرم داغ بی رحم آفتاب
تو سايه بودی يه سايه ی ناب
من مسافر تن تشنه ی خواب
حريص فتح يه جرعه ی آب
پای پر تاول من تو بهت راه
تن گرما زده مو نمی کشيد
بی رمق بودم و گيج و تب زده
جلو پامو ديگه چشمام نمی ديد
تا تو جلوه کردی ای سايه ی خوب
مهربون با يه بغل سبزه و آب
باورم نمی شد اين معجزه بود
به گمانم تو سرابی ، يه سراب

جواب سوالم تو باشی اگر  زدنیا ندارم سوالی دگر

که من پاسخی چون تو می خواستم  مباد آرزویم از این بیشتر

نشستم به بامی که بامیش نیست شگفتا دلم می زند باز ر

بر آن است شب تا به خوابم کشد  بزن باز بر زخم من نیشتر

دلم جراتش ذره ای بیش نیست!

تو ای عشق او را به دریا ببر...

صدایم کن تا امان یابد،عابری خسته در شب باران

صدایم کن تا ببالم من،در سحرگاهان با سپیداران

 از آن سوی خورشید           از آن سمت دریا

 صدایم کن،صدایم کن،صدایم کن

تو لبخند صبحی،پس از شام یلدا   ازین تیرگی ها رهایم کن

 سکوت سرخ شقایق ها را،درین ویرانی تو میدانی

غم پنهان نگاه مارا،درین حیرانی تو می خوانی

صدای باران،نوای یاران

به لحن تو نمی ماند

سکوت شب را ز کوه و صحرا      نوای گرم تو می خواند

در ابهام جنگل،کسی راز گل را به غیر از تو نمی داند

بخوان از بهاران             که با ساز باران

کسی چون تو نمی خواند            کسی چون تو نمی خواند

ادمک آخر دنیاست بخند

ادمك مرگ همين جاست بخند

دست خطي كه تو را عاشق كرد،

شوخيه كاغذيه ماست بخند

ادمك خر نشوي گريه كني

كل دنيا يه سرابه بخند

ان خدايي كه بزرگش خواندي

به خدا مثله تو تنهاست بخند..